Hayrettin Karaca, 1926′da İstanbul’un güneyinde, Marmara denizi kıyısındaki Bandırma ilçesinde doğdu. Babası Hocazade Halil Efendi, annesi Zehra Hanımdır. Liseyi bitirdikten sonra ailesinin triko-örme işinin başına geçip, onu ülkenin en başarılı sanayi kuruluşlarından biri haline getirdi. Karaca firması Türkiye’de ihracatın liderliğini yapmış, üstelik bunu diğer kuruluşlardan neredeyse 20 yıl önce gerçekleştirmiştir. Hayrettin Bey şöyle der: “Ben sanayici olmak istemiyordum. İstediğim edebiyatla ilgilenip kalan zamanımı doğayla iç içe geçirmekti. Fakat o günlerde babamıza karşı çıkmak söz konusu değildi.”

Ellili yaşlarında, Türkiye’nin ilk özel arboretumunu kurdu. Yurtiçi ve yurtdışında gezdiği her yerden tohumlar topladı, botanik bahçelerini gezdi, bağlantılar kurdu. Bugün Yalova’daki Karaca Arboretum, dünyanın her yerindeki botanikçiler tarafından bilinmektedir. Yılda iki kez yayınlanan Arboretum Magazin’i bilimadamlarının araştırma ve görüşlerinin yayınlandığı bir forumdur. 14.000 türü barındıran arboretum aynı zamanda ülkenin tehlikedeki türleri için bir gen koruma merkezidir. Hanoover Üniversitesi’nden Ekoloji profesörü Franz H. Meyer Hayrettin Karaca’dan “Şimdiye kadar hiç böylesine kişisel çıkar gütmeden, kendini insanlığın yararına çalışmaya adamış birine rastlamadım.”diye bahsediyor.Ve o büyük çevre adamı hala hayatını sürdüyor,çalışmalarına devam ediyor.

Kaynak: Wikipedia.org

NOT: Önder Kiremitçi tarafından önerildi. Açıklaması şu şekilde;

“Yıllardır çevre konusunda yaptığı eylem, konuşma ve projelerle ülkemize çok şey kazandırmış, melek kıvamında bir insan. Her zaman tükemi kültürünün bağımlılık yaratan alışkanlıklarına karşı durarak düşüncelerini kimseden kormadan ifade eden bir kişi Hayrettin Karaca. Ne şirketlerden ne de hükümetlerden çekincesi var. Bu memlekette 10 tane daha Hayrettin Karaca olsa dedirden bir kişilik.”

Üzeyir Garih, çeşitli sektörlerde faaliyet gösteren çok sayıda şirketin yer aldığı Alarko Holding’in Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini yürütüyordu. Üzeyir Garih, DEİK Yönetim Kurulu, İstanbul Sanayi Odası Meclis Üyesi, Türk-Belçika Konseyi Başkanı, Türk-Kanada Konseyi 2. Başkanı, TÜSİAD Yüksek İstişare Kurulu Üyesi’ydi. Garih, MESS, SİSAV, Loyd Vakfı, Turizm Yatırımcıları Derneği‘nde de görevler üstlenmişti.

Özellikle yönetim ve organizasyon ve ekonomi ile ilgili yazıları Turkish Daily News ve Akşam gazetelerinde haftalık ve ayrıca Babıali Dergisinde aylık periyotlarla yayınlanmakta olan Üzeyir Garih’in önde gelen hobisi, gençlerin eğitimi ile uğraşmaktır. Ayrıca “Deneyimlerim” adlı 5 cilt, “İş Hayatımdan Kesitler” adlı 1 cilt ve ayrıca Hayat Yayınlarının yayınladığı 8 cilt kitabın yazarıdır.

Üzeyir Garih 25 Ağustos 2001 günü Eyüp Mezarlığı‘nda öldürüldü. Evli, iki çocuk babası ve 6 torun sahibi olan Üzeyir Garih, İngilizce, Fransızca ve İspanyolca bilmekteydi.

Kaynak: Vikipedi

Rosa Louise Parks (4 Şubat 1913 – 24 Ekim 2005) ABD vatandaşı insan hakları savunucusu.
Rosa Parks ABD’de Alabama eyaletinde doğdu. 1943′te Amerikan Yurttaş Hakları hareketine katıldı.
1955′te Alabama eyaletinde, zencilere uygulanan ayrımcılığa karşı tavır koyarak sonrasındaki hareketin başlangıcını yapan kişi oldu.

O yıllarda Amerika Birleşik Devletleri’nin güney eyaletlerinde zencilerle beyazlar otobüslere ayrı kapıdan biniyor, kendilerine ayrılmış ayrı yerlere oturuyorlardı. Rosa Parks bir gün Montgomery’de otobüse bindi. O otobüste bir beyaz, beyazlara ayrılan yerde yer bulamayınca, zencilere ait bölümde oturmakta olan Rosa Parks’ tan koltuğundan kalkıp kendisine yer vermesini istedi. Şoför de kalkması için uyardı ama Parks yerinden kalkmadı. Tutuklandı ve hapse girdi.

Olaydan sonraki bir yıldan daha uzun bir süre boyunca zenciler otobüslere binmediler, her yere yürüyerek gittiler. Protesto eylemleri bir yıl sonra meyvesini verdi. ABD Federal Mahkemesi, otobüslerdeki bu uygulamayı yasakladı. Ama Rosa Parks Alabama’da beyazlar tarafından taciz edildiği için kuzeye taşınmak zorunda kaldı. Aynı tarihlerde Alabama valisi, zencileri üniversitelere almama gayreti içindeydi. Büyük olaylar patlak verdi. Martin Luther King’in başını çektiği giderek büyüyen hareket 1964′de çıkarılan yasa ile başarıya ulaştı.

Rosa Park bu direnişin sembolü haline geldi.1999′da Time dergisince 20. yüzyılın insan hakları savunucusu seçildi. Parks 1996 yılında Başkanlık Hürriyet madalyasına lâyık görüldü. 1999 yılının başında da, Kongre’nin altın madalyasına hak kazandı ve bu ödülü Bill Clinton’un elinden aldı.

Kaynak: Vikipedi’den alınmıştır.

Biri edebiyat diğeri sinema alanında yaratıcılıklarını gösteren iki köy enstitüsü öğretmeninin oğluydu. Hem para kazanacak hem de sanat yapacaktı. Her şeyden önemlisi çabucak başarılı olacaktı. Bir çocukluk arkadaşının söylediği şu cümle kişiliği hakkında önemli bir ipucuydu: ‘Emrah saklambaç oynarken hiç gizlenmezdi hemen koşup sobelemeye çalışırdı.’ Emrah Yücel (36) sabırsız fakat azimliydi. En önemlisi hedefe kilitleniyordu. Köprüleri yakarak gittiği New York’ta üç yıl içinde kendini tanıttı, Hollywood’a taşındı, birçok büyük filmin afişine imza attı, iki kez film afişinde en önemli ödül olan Key Art’ı kazandı.

Anne ve babası Dicle Köy Enstitüsü’nde öğretmenlik yaparken, 24 Mayıs 1968′de Diyarbakır’da doğar. Anne Sezer Yücel edebiyat, baba Hasan Yücel resim öğretmenidir. İsmini annesinin hayran olduğu Erzurumlu halk ozanı Emrah’dan alır. Bu isim Diyarbakırlılar tarafından bilinmediği için daha kundaktayken bütün ilgiyi üzerinde toplar. Hatta babasının bir öğrencisi izin alarak yeni doğan kardeşine de Emrah ismini verir. Adaşı 10-12 yıl sonra tüm Türkiye’nin tanıyacağı yanık sesli, ağlak bakışlı Küçük Emrah’tır.
Diyarbakır’da hayatının ilk altı ayını geçirir. Sonra Ankara’ya taşınırlar. Annesi radyo programı yazarı olur. Dönemin bütün arkası yarınlarında imzası vardır.
Babası tam bir sinema sevdalısıdır. Annesi sayesinde çok kitap okuyarak, babası sayesinde çok film izleyerek büyür. İlkokula başlayacağı sırada bir yıllığına İngiltere’ye giderler. Hasan Yücel BBC’de yönetmenlik eğitimi alır. Türkiye’ye döndüğünde kısa filmler ve belgeseller hazırlayacaktır.
1994 yılını 95′e bağlayan gece yanındaki arkadaşları yeni yılda kilo vermeye, sigara bırakmaya falan karar verirken o, Türkiye’den ayrılmaya karar verir. 1 Mart günü Solaris’in haklarını ortağına devreder, bütün gemileri yakarak Amerika’ya gider. 6 Mart 1995′te iki bavuluyla New York’a varır. Bundan sonrası tipik bir göçmen hikayesidir.
İnternet’in ilk yıllarıdır. Bu işin çığırından çıkacağını hissettiği için www.emrahyucel.com’un hazırlıklarına başlar. Sonra ‘hayatımda yaptığım en akıllıca şey’ dediği işi yapar, sitesini yahoo, altavista gibi arama motorlarına kaydettirir. Arama sitelerine girip de grafik tasarımcı, New York, tasarımcı yazan herkesin karşısına emrahyucel.com çıkar. O yıllarda sanal alem çok kalabalık değildir. İnternette sitesi olan tasarımcı sayısı sadece üçtür.

New York’ta ayakta kalmak zordur. Bazı geceler parkta paltosunun üzerinde yatar, bazı günler tek öğün yemekle idare eder. İki ay sonra internet sitesine ilk müşterinin maili düşer. Bir Japon firması Amerikan pazarına açılacaktır. New York’lu bir tasarımcı ile çalışmak isterler. Türk olduğunu söylemez. ‘Tam yerine geldiniz. Ben New York’lu bir tasarımcıyım’ der. New York bir ABD kenti değil, şansını deneyen insanların başkentidir. Japon firmasının ayağı uğurlu gelir.

1,5 yıl sonra paçayı doğrultur. Para kazanmaya başlar ve işleri sağda solda konuşulur. Avon Kozmetik’le çalışır, hip hop grupları için CD kapağı tasarlar, Broadway şovlarına afiş yapar. New York’taki üçüncü yılında bütün çalışmalarını headhunter’lara (yüksek nitelikli elemanlar için aracılık yapan şirketlere) gönderir, onlara ‘beni pazarlayın’ der. Kısa süre sonra beklenen teklif gelir. Aracı şirketin patronu Rita Sue arar ve ‘Hollywood’la ilgilenir misin?’ diye sorar. California’dan hiç hazzetmemesine rağmen ilgilendiğini söyler. Çünkü iş teklif eden şirket ABD’nin en büyük reklam ajanslarından 35 yıllık Seiniger Ajans’tır.

İlk yıllar çok zor geçer. Ama özel hayatı hareketlenmiştir. Los Angeles’ta bir bankada insan kaynakları uzmanı olan Simla Uzun ile tanışır. ‘Görür görmez aşık olmanın ne demek olduğunu o gün anladım. Aynı gece el ele tutuştuk. İkimizin de Amerikalı sevgilileri vardı. Birbirimize on gün süre verdik. On gün sonra birlikte olmaya başladık.’

Yeni ilişki uğurlu gelir. Holywood Film Festivali için yaptığı afişle grafik tasarım sektörünün en büyük ödülü Key-Art’ı alır. Bir sonraki yıl aynı ödülü Frida filminin afişiyle bir kez daha kazanır. Frida için yaptığı kampanya ‘Yılın En İyi Uluslararası Kampanyası’ seçilir.

Ödüllerle birlikte memleketinde de tanınır. Asmalı Konak, Vizontele, Vizontele Tuuba, Neredesin Firuze, G.O.R.A. gibi filmlerin afişlerini tasarlar. Türkiye’den para kazanmayı hedeflemez. Çünkü buradaki fiyatlar Amerika’dakilerle kıyaslanamaz. Türk sinemasına katkısı olsun ister. Hatta Vizontele Tuuba ve G.O.R.A.’nın uluslararası dağıtım haklarını satın alır.

Kaynak: Hürriyet, Sibel Arna’nın röportajı

Ertegün’ün büyük dedesi İbrahim Edhem Efendi, Üsküdar Özbekler Tekkesi‘nin eski şeyhidir. ABD‘deki Türk Büyükelçisi olan Diplomat Münir Ertegün ve Hayrunisa Rüstem’in ikinci oğludur. Babası Münir Ertegün, Milli Mücadele döneminde önemli görevler almış bir devlet adamı olup Cumhuriyet’in ilanından sonra Milletler Cemiyeti gözlemcisi ve büyükelçi olarak çeşitli Avrupa metropollerinde ve daha sonra Amerika’da bulunmuştur.

Ertegün 1023 yılında İstanbul’da doğdu. Babasının görevi dolayısıyla İsviçre, Paris ve Londra‘da eğitim gören Ertegün, 1935 yılında babasının Washington’a Türkiye Büyükelçisi olarak atanmasıyla birlikte ailesiyle beraber Amerika’ya gelir.

14 yaşındayken annesi, Cootie Williams’ın enstrumental West and Blues albümünü ve kayıt yapabilen bir plak makinesini ona hediye eder. Ertegün bir yandan çalarken kendi yazdığı sözleri mikrofona okuyor ve bunları kaydediyor, abisi Nasuhi Ertegün ile birlikte odalarında sevdikleri müzikleri dinliyorlardı. “16 yaşındayken bir pop müzik uzmanı sayılabilecek kadar bilgim, 18 yaşımdayken de 50 bin plağım vardı” diyen Ertegün, abisi ile beraber o yıllarda Duke Ellington, Lena Horne, Jelly Roll Morton gibi sanatçılarla arkadaşlık kurdu.

St. John’s Üniversitesi’nde felsefe eğitimi gören Ertegün, 1945 yılında babasının ölümü ile ailesi Türkiye’ye dönerken ağabeyi ile birlikte Amerika’da kaldı. İki kardeş 1947 yılında Herb Abramson ile beraber, aile dostları olan diş hekimi Dr. Vahdi Sabit’den 10 bin dolar borç alarak Atlantic Records [1] adlı plak şirketini kurdu. Siyah müzisyenlerle arasındaki iyi bağlardan ötürü dönemin en önemli jazz müzisyenleri hiç düşünmeden anlaşmalarını onunla yapmışlardır.

1947’de Atlantic Records albümlerini çıkarmaya başladı. İlk olarak stüdyolarında Harlemaies’in “The Rose of the Rio Grande” albümü kaydedildi. 1949 yılının Nisan ayında çıkarılan Stick Mcghee’in “Drinkin’ Wine Spo-Dee-O-Dee” albümü, 1 milyondan fazla satışı ile Atlantic’in ilk hiti oldu. 1955 yılında Elvis Presley’e kontrat imzalaması için 25 bin dolar teklif edildi, ancak 20 bin dolar farkla kontrat RCA plak şirketine satıldı. 1959‘da Arif Mardin’de aralarına katıldı.

Ray Charles, Aretha Franklin, Ella Fitzgerald, Miles Davis gibi isimlere kasetler yapan Ertegün, Frank Zappa, Stevie Wonder, Rolling Stones, Bee Gees, Led Zeppelin, Genesis, Emerson Lake and Palmer, Bette Midler gibi birçok isimlerin üne kavuşmasında büyük rol oynadı.

Amerikan Türk İşadamları Derneği başkanlığı yaptı. Türk devlet adamlarıyla ve ABD’li devlet adamlarıyla sempatik bağ kurardı. Müzikte devrimciydi. Sporda devrimciydi. (Futbolu ABD’ye soktu) Siyah müzisyenlerin hamisiydi. Üsküdara Giderken‘i Amerikan müziğine kazandırdı. Mevlevi müziğini tanıttı. Münir Ertağün Tarih Araştırma Vakfı‘nı kurdu.

*** http://tr.wikipedia.org adresinden alınmıştır.

Bazı tespitleri;

•    Üzerinde yatırım yapmayı düşündüğünüz bir şey varsa; o beyin olmalı…
•    Hayvanlar ve çocuklar en iyi eğitmenlerdir; onları izleyin ve öğrenin.
•    Eğer, istemediğiniz şey üzerine odaklanırsanız, o şey olur…

Kitapları:

Use your Head, Tony
Use Your Memory
The Speedreading Book
The Mind Map Book
Master Your Memory

Şu anda bir çok şirkete danışmanlık yapıyor ve yönetim kurullarında görev alıyor.

THY’de iki dönem yaşadık: Dönüşüm ve kriz yönetimi. Birinci dönem yani 80’lerin sonu 90’ların başını kapsıyor. Bu dönemde hedefimiz rahmetli Özal’ın tabiriyle üçüncü dünya havayolundan birinci dünya havayolu olmaktı. İkinci dönem 90’ların sonu, 2000’lerin başını kapsıyor. Bu dönemde de hedefimiz krizleri aşıp yaşayabilmekti…

Her iki dönemde de en önemli konulardan biri iyi bir ekip kurabilmekti. Ekibi hızlı kurmak ve aynı motivasyonu, aynı hırsları, aynı hedefleri paylaşabilecek insanlardan seçmek gerekiyor. İkinci adım, insanların doğru bildiklerini söyleyebileceği, sizden farklı düşünebileceği entelektüel ortamı yaratmak. O zaman ortaya birçok çözüm önerisi ve yaratıcı fikir çıkıyor. Üçüncü adım, ayrıntılara boğulmadan temel veriler üzerine kurulu analizleri tamamlayıp kararlar almak. Kararları aldıktan sonra ana stratejilerinizi anlaşılabilir ve iletebilir şekilde oluşturmalısınız. Tüm çalışanlarınıza anlatmalısınız. Herkes büyük tabloyu görebilmeli ve o tabloda kendi yerini konuşlandırabilmeli. Hedefler ölçülebilir olmalı. Bu ölçümler de zamanında yapılıp, geri dönüşümlere göre değişikliklere gidilmeli.

Kaynak: Nilüfer Gözütok  www.capital.com.tr

Tunç Kılınç’ın, Fikir Atölyesi’ndeki yazısı ısrarla tavsiye olunur. Link;
http://www.fikiratolyesi.com/2007/11/26/richard-branson-is-firsatlari-otobus-gibidir-her-zaman-bir-digeri-gelir/

İş hayatına 1986 yılında Penta Tekstil’in kurucu ortağı olarak başlayan Akpınar, 1993 yılında KVK Mobil Telefon Hizmetleri AŞ’nin CEO görevini üstlenmiştir. Daha sonra MV Holding AŞ’nin CEO’su olarak görev yapan Akpınar, Fintur Holding BV’nin de oluşum sürecinde aktif olarak rol almıştır.

Muzaffer Akpınar, 1 Ocak 2002 tarihinden 2006 yılına kadar Turkcell Genel Müdürü olarak görev yaptı.
Dünyada ve Türkiye’de GSM sektörüne büyük katkıları olmuştur.

Turkcell’in bugünkü başarısında büyük payı var.

Vizyoner, mütevazi, disiplinli, müşteri memnuniyetine önem veren, iletişime açık, çalışanına sevgi ile yaklaşan bir lider.

Şu anda rüzgar enerjisi sektöründe Dost Enerji A.Ş. ile yatırımlar yapıyor.
Çevreci ve sörf yapmayı çok seviyor.

Hayatı hızlı yaşıyoruz. Özellikle de kentlerde. Oysa doğada her şey kendi döngüsünde yavaş akıyor. Doğa sporlarına bu kadar düşkün olmanızın nedeni, bu yavaşlığı yakalamak mı?

İş hayatı ve İstanbul çok zehirli bir dünya. Sizi dönme dolap gibi sabahtan alıp akşama kadar çeviriyor, akşam da dinlenme saatlerinize fırlatıp atıyor. Dolayısıyla spor ve doğa benim için yeni bir şey değil; içinde büyü¬düm. Akçaylı’yım ve orası benim çocukluğumda köydü. Denizin içinde, dalışla büyüdüm. Hala masa tenisi oynuyorum; Turkcell’in takımındayım. Bunlar hep hayatımı dengeleyici unsurlar oldu. Ama vakit ayırabilmek için zaman çalmak zorunda kalabiliyordum. O anlar jumbo jetten inip bisiklete binmek gibiydi. Ya da laptoplardan, hesap makinelerinden sonra, biraz da çiçeği böceği görebilmek gibi çok kıymetliydi.

Hata da öyle… Maalesef iş hayatında o kadar büyük rekabet var ki, insan hayatın dengelerini çok kaçırabiliyor. Hayatın temeli olan mutluluğu, sevgiyi, saygıyı, bireysel ilişkileri, sevdiği insanları hayatının çevresine daha çok almayı ihmal edebiliyor. Çok büyük bir yalnızlık var onun içinde. O yalnızlı¬ğı bence dengeleyebilen unsurlar, bir ölçüde olabildi benim hayatımda. Bu sporlar, hobi¬ler ve o ortamların içinde bulunmak… Sporla ilgilenen insanlarda ortak değerler oluşu¬yor. Düzenli spor yapan ve müsabakalara katılan insanlar kaybetmeyi, takım ilişkisini ve takımdaşlığı öğreniyor. Belli kurallar içinde, çelme takmadan, etik kuralları boz¬madan, adaletsizlik ve ahlaksızlık yapma¬dan bir müsabaka nasıl yapılır, öğreniyorlar. Bunlar çok kıymetli şeyler. Yükseldiğimiz zaman görüyoruz ki, hayatın içinde aslında küçücük varlıklarız. Ve hayatı yönettiğimizi zannediyoruz, ama biz değil hayat bizi yönetiyor. Ben de zaman zaman hayatımın yönetim iktidarı¬nın dozunu kaçırıyorum. Yal¬nız ben değil, herkes kaçırı¬yor. Hayatta her şey “Ben yö¬netirim” gibi olmuyor.

Kaynak: Fortune Dergisi / Arzu Erdoğan