“Gün doğmadan meşime-i şebden neler doğar” demiş divan şairlerinden Rahmi. “Meşime-i şeb” ifadesi sanırım Farsça’dan gelmiş “ana rahmindeki karanlık, döl yatağı” gibi açıklamaları var. Yani karanlıktan yeni aydınlıklara kapılar açıldığında hayatın ne getireceğinin bilinmemesi ve sürprizlerle dolu olması. Büyük hırslarla hedeflerine kilitlenmiş insanlar, zorunluluk hissederek aynı kapıları, aynı şartlarla zorlayabiliyorlar. Beklemiyorlar, sabretmiyorlar, hayatı akışına bırakarak dingin bir ruh hali ile algılarını tazeleyemiyorlar. Ve gün doğmadan neler doğabileceğini hiç düşünmüyorlar. Bu da isyana, depresyona, yanlış sulara açılmaya doğru itebiliyor bizi.

Kişisel marka yönetimi için her yerde yazılan çizilen maddeler arasında tutku ile bağlı olmamız gereken hedeflerden bahsedilir. Ben de bir çok yazımda bu maddeyi vurgulamışımdır. Fakat hiç düşündünüz mü, bu hedeflerin kendi algı dünyamızda besleyerek büyüttüğümüz, gerçeklikten uzak illüzyonlar olup olmadığını. Örneğin internet, yazılım ve teknoloji girişimciliği diyelim. Google, Apple, Facebook, Yahoo gibi rüyalarımızı süsleyen hikayeler. Geçenlerde Friendfeed’de bir arkadaş sordu, girşimcilik demek sadece internet mi demektir diye. Maalesef özenti nedeniyle tüm dünyada
» yazının devamı

Geçen hafta Cuma akşamı bir zamanların en kurumsal Türk bankalarından biri olan İktisat Bankası’nın Bilgi İşlem Departmanı çalışanları bir araya geldi. Sanırım 80 kişi kadar vardı. Ben 1,5 yıl kadar çalıştığım için en az süre çalışanlar kategorisinde idim ama 30 kişi kadar İktisat Bankası’nın sistemini ilk kuran, ayağa kaldıran insanlar vardı. Ve ben hemen hiç birini tanımıyordum, onlar da beni. Hatta bazı arkadaşlar onların masasını göstererek “yaşlı dinazorlar” diyorlardı, şaka ile J Böyle dinazor olmaya can kurban, ne büyük emek, ne çok zahmet ve ne tatlı başarılar görmüşlerdir eminim. Simalar, duruşlar, tavırlar, bakışlar pek değişmemiş. Tek değişen fiziki hatlar. Beyazlayan saçlar, alınan kilolar, alınlardaki kırşıklıklar v.s.Utanmaya, mahçup olmaya gerek yok. Bir çok kişi isimleri unutmuştu aslında. Kendi açımdan öyle oldu. 10 yıl geçmişti aradan ve bu süre içerisinde sürekli görüşebildiğim kişi sayısı az idi.
» yazının devamı

“Bir musibet bin nasihatten iyidir” derler. Doğrudur fakat gelin konuyu tersinden ele alalım, şu bin nasihatı nasıl alabiliriz, onu konuşalım. İnsan öğrenerek, deneyerek gelişen ama aynı zamanda öğrendiklerini unuttuğu için de sürekli tekrarlaması, hatırlaması gereken bir varlık. Ve anne rahmine düştüğü andan itibaren sonu olan bir yolculuğa başladığı için zamanın nasıl geçtiğini bir türlü anlayamayan bir varlık. Aslında zamanı anlamaya çalışmak, bir çeşit yarış içine girmek, zamanı yıpratıcı, sıkıştırıcı bir baskı unsuru olarak görmek de yanlış ama “algı” işte. Ölçüyoruz, planlıyoruz, uyguluyoruz ama yine de yetiştiremiyoruz, ulaşamıyoruz bir şeylere. Yani zor durumdayız aslında, maddi manevi en iyi donanıma sahip olsak da. Sürekli soruyoruz, danışıyoruz, düşünüyoruz, karar veriyoruz, doğru ve yanlışlar arasında gidip geliyoruz. İşte bu noktada nasihat ve musibet ikilisi herkes tarafından dile getiriliyor.
» yazının devamı

Geçenlerde şöyle bir soru geldi, önemli bir medya kanalından. “Kişisel markalaşma denilen şey moda mıdır, yani gelip geçici midir?” diye. Aslında sorunun cevabı kendisinde gizli. Eğer geçici olursa o kişi zaten marka olmamış, kendini ve çevresini kandırmaya çalışmıştır sadece. Tekrar ediyorum kişisel marka olmayı lütfen “ünlü, zengin, nüfuz” sahibi olmak ile karıştırmayın.
» yazının devamı

- Her gece yatarken bugün neleri kazanamadığımızı, kaçırdığımızı düşünmenin, sabah insanı daha farklı stratejilere yönelttiğini fark ettim.

- Doğuştan gelen, üzerine eğitim ve tecrübeyi de ekleyerek kazandığımız kabiliyetlerimizi bilerek körelttiğimizi öğrendim.
» yazının devamı