23 Şubat günü Fatih Üniversitesi’nde idim. Zühtü Soylu arkadaşımızın daveti ve tabi ki üniversitedeki Kariyer Planlama Merkezi’nin koordinasyonu ile bu etkinlik gerçekleşti. Anfiyi dolduran meraklı öğrenci ve bazı hocalarımız dinlemeye geldiler sağ olsunlar. Hocalarımızdan biri sordu; “Murat bey bu yazıların bir gün modası geçer mi” diye? Ben de “imkansız” diye cevap verdim. İnsan var olduğu sürece bu yazdıklarımın, anlattıklarımın modası geçmeyecek. Zaten kişisel markalaşma kavramının popüler kültürün malzemesi olmadığını yazılarımda da anlatmaya çalışıyorum.

Diğer bir konferans ise Çanakkale – Biga’da idi. Otobüsle yemyeşil ovaları, bayırları seyrederek gittim. Kısa bir tatil gibi oldu. Çanakkale 18 Mart Üniversitesi’nin İktisadi ve İdari Bilimler Kampüsü Biga’da. Küçük ve şirin bir yer. Öğrenci nüfusu fazla ve bu da şehrin sosyal, ekonomik  seviyesini de etkiliyor olumlu anlamda. Bekir Yıldırım arkadaşımızın daveti ile gitmiş oldum. Genç Girişimciler Topluluğu düzenledi organizasyonu. Hasan Gülbay, Emir Bozkurt ve ismini sayamayacağım birçok arkadaş görev almıştı organizasyonda. Ama bir baktım ki, bu üniversite öğrenci kulübü kaynıyor zaten. Sanırım 100’den fazla kulüp varmış. Merak ettim her üniversitede böyle mi diye. “Hayır, bu konularda en girişimci üniversite biziz” dediler. Sayın rektör ve hocalarımız da o kadar çok katkıda bulunuyorlarmış ki.  Harika bir organizasyondu. Biga’ya ayak basmamdan tekrar otobüse binene kadar öyle harika bir görev paylaşımı yapmışlardı ki şaşarsınız. Onlarca genç arkadaş sürekli koşturuyorlardı çevremde. Konferans salonunda yüzlerce öğrenciyi görünce heyecanlanmadım değil yani. İki saatten fazla, soru cevap faslı da yaparak konferansı bitirdim. Çok güzel sorular geldi. Umarım faydalı olmuştur.

Hep şunu anlatmaya çalışıyorum. İster lisede olsun, ister üniversitede. Öğrenci arkadaşların bir üst müfredatları olmalı. Girişimlerde bulunmalılar, farklı alanlarda kitaplar okumalı ve kendilerini geliştirmeliler. Entelektüel bilgi seviyelerini geleceğe hazır hale getirmeliler. Ve bu konuda hocalar, danışmanlar yani onlardan daha tecrübeli ve bilgili herkes bu konularda seferber olmalı. Çünkü açlar. Çünkü onların adı talebe, yani talep edecekler. Meraklarını, kaygılarını giderecekler. Geleceğe daha bir ümitle bakacaklar. Her iki üniversitede de öğrenci arkadaşlarla birlikte yemek yedik. O kısa sürede dahi o kadar çok soru sordular ki.

Bu organizasyonları yapanlar ve zaman planları çerçevesinde katılabilenler zaten kişisel markalaşmaya adım atan gençler. Öyle dört yıllık okulu 7 yılda bitirmeyle, sadece arkadaşlarla günü gün edip eğlenmeyle bu işin olmayacağını fark ediyor gençler. Okuyorlar, staj yapıyorlar, yabancı dillerini geliştiriyorlar, etkinliklere katılıyorlar. Öylesine yan gelip yatmıyorlar yani. Bu da bana gurur veriyor. İddia ediyorum. Çanakkale 18 Mart Üniversitesi’ndeki kulüpler ve girişimci öğrencileri gibi sadece 10 üniversitemiz bu şekilde olsa geleceğin Türkiye’si daha umutlu olacaktır. Bakın siyasetten, kategorilerden, ekonomik rekabetten bahsetmiyoruz. İlimden, bilimden, insandan bahsediyoruz.

Son olarak bu iş sadece İstanbul ve Ankara ile olmuyor arkadaşlar. En ücra diyebileceğiniz, vatanın herhangi bir köşesinde kurulmuş bir enstitü dahi olsa oradaki öğrencilerin merakını gidermek, farklı bilgiler sunmak imkanı olanların borcu. Seferberlik sadece savaşta değildir. En büyük savaş insanın cehaletine karşı yaptığı savaş olduğuna göre demek ki bu sefer hiç bitmemeli.

Organizasyonları düzenleyen ve katılan tüm öğrenci arkadaşlara teşekkürlerimi ve sevgilerimi iletiyorum tekrar.

Saygılarımla.

Yukarıdaki şekilde ifade edilmeye çalışıldığı gibi insan, yaşadığı sürece iki ana kategoride yoluna devam eder. Özel yaşam yolu ve kariyer yolu. Yürüdüğümüz hangi yol ise, bizim de başkalarının da bakış açısı, algısı o şekilde olur. Bu şekilde çizildiği gibi bu yollar pek de düz ve rahat değildir. Çok fazla virajı olan, bazen dar bazen geniş olmak üzere tümseklerle dolu olan yolardır. Önemli olan yoldaki tabelalara ve trafik kurallarına uymaktır. Bu kurallar da yedi adet kutucuk içerisinde ana başlıklar halinde sunulmuştur. Yaşamda her iki yolu birden kontrol altına almak, sorunlara yürüdüğümüz yolun dinamikleri açısından çözümler bulmak zorundayız. Her kutucuğun gerçek yaşama yansımaları ve uygulama yöntemleri bulunmaktadır. Atölye çalışmamızda bu ayrıntıların tümü sırası ile ele alınacak.

İÇERİK

- Kişisel markalaşma adımları ile ilgili sunum. Katılımcıların yorumları ve önerileri değerlendirilecek. Konular, Marka Sizsiniz’e özel süreç diyagramı üzerinden ele alınacak.

- Bu adımları uygulamak için ne gibi araçlardan faydalanabiliriz, ya da kendi araçlarımızı nasıl oluşturabiliriz?

- Her seansta bir katılımcının kişisel marka yönetimi hakkında çalışma yapmak. Katılımcılar kendi görüş ve önerilerini sunacak.

- Bir “marka insanın” kişisel marka duruşunu hayatını inceleyerek ele almak.

- İş dünyası ve kariyer yolculuğu ile ilgili sorunlar ele alınacak.

- Misafir danışman, eğitmen ya da koçlardan özel çözümler dinlemek.

- Film, kitap, web sayfası, konferans gibi kişisel markalaşmamıza katkıda bulunacak tavsiyeler.

- Her seans için özet “sonuç dökümanı” hazırlanacak ve Marka Sizsiniz’de yayımlanacak.

- Üç saate yakın bir çalışma olacak.

NEDEN ATÖLYE?

- Az sayıda katılımcı ile odaklanma kaybı olmadan iletişim kurma avantajı.

- Her katılımcının düşüncelerini, önerilerini, eleştirilerini rahatça sunma imkanı.

- Kalıplaşmış formatlar yerine ihtiyaca özel stratejiler çerçevesinde ilerleme imkanı.

- Eğitim, seminer, konferans niteliğinde olmayacağı için kişisel markalaşma sürecinin gerçek yaşama yansımasını canlı örneklerle ele almak.

- Sürekli katılımcılar için bir yol haritası üzerinde yol almak ve bunu bir danışman eşliğinde gerçekleştirmek.

DANIŞMAN

Murat Esenli

1997 yılında Uludağ Üniversitesi Uluslararası İlişkiler bölümünden mezun oldu. İş yaşamına banka çağrı merkezi yetkilisi olarak başladı. Ve banka bilgi işlem departamanında iş-ürün analisti olarak projelerde çalıştı. İnternet bankacılığı ve alternatif dağıtım kanalları konusunda çalışmalarda bulundu. Yine iş-sistem analisti olarak GSM sektöründe projelerde görev aldı. Mobil pazarlama kampanyaları ile ilgili projelerde çalıştı. Kısa bir süre kendi butik reklam ajansı için çalışmalarda bulundu. Üç yıldan fazla bir süre, global bir fimanın Türkiye Lojistik sürecinde yöneticilik yaptı ve 2010 Ocak’ta ayrıldı. Pazarlama ve PR’ın, kişisel anlamda da zorunlu olduğunu düşünerek kişisel markalaşma üzerine çalışmalarına devam ediyor. Bu çerçevede özel danışmanlık hizmetleri vermektedir.

ATÖLYE BİLGİLERİ

Tarih: 26.03.2010 Cuma

Saat    : 19:00-22:00

Yer     : Gelişim Platformu Esentepe Mah. Gazeteciler Sitesi Keskinkalem Sok. No:31 Gayrettepe Tel: 212 267 10 80

Ücret: 75 TL

Hesap no: Garanti Bankası – İmes Şubesi ( Şube kodu 434 ) Hesap no 6680049

Atölye çalışmasının yapılacağı yer, zaman ve ücretle ilgili e-posta yazabilir ya da telefonla ulaşabilirsiniz.

murat@markasizsiniz.com
0 532 573 05 73

Son 2-3 aydır iş yoğunluğundan ve tatillerden dolayı yazıları biraz aksattım. Biraz da hızlı gittiğimi düşünerek dinlenmeye çekildim dersem yalan olmaz. Bu süre içerisinde bana gelen talepleri düşündüm “nasıl yardımcı olabilirim” diye. Eğitim istekleri, kariyer – yaşam koçluğu isteyenler, yazı isteyenler v.s. Biliyorsunuz, Marka Sizsiniz resmi bir kurum değil. Ama kendi çapımda özel hizmetler vermeye çalışıyorum fırsat buldukça.

Bugünlerde Marka Sizsiniz “Atölye” ve Marka Sizsiniz “Kişisel Marka Yönetimi” paketi analizlerimi, iş akışlarımı ve formatlarımı hazırlıyorum. Aslında uzun zamandır kuluçkada bekliyordu bazı fikirler. Hazır olduğunda, program özellikleri ve tarihleri belirlendiğinde sizlere bilgi vereceğim. Şimdilik profesyonel iş yaşamım ile birlikte devam edeceğim. Gelen talep ve kazanımlara göre kurumsallaşmaya, belki de tekrar girişimci olup olmamaya karar vereceğim.

Ben de memleketimi, insanımı tanıyorum herkes gibi ama son bir yıldır bu işle yoğun ilgilenince gerçekten ne kadar çok ihtiyaç olduğunu anladım. Faydalı olmak en başta vicdani bir sorumluluk. Hayatın zorlukları benim için de sizler için de geçerli. Su gibi ihitiyacımız var bazı beslenme kaynaklarına. Bu bir kitap olur, web sayfası olur, danışman olur, koç olur, dost olur v.s. İletişimin hızına yetişemiyoruz ama yeterince verim alarak yönetemiyoruz da. Herkes birbirine daha yakınlaşmış gibi oluyor ama kalpler uzaklaşınca bir anlamı kalmıyor. Ve takip yöntemlerimiz, kontrol noktalarımız, planlarımız, gerekli araçlarımız yok denecek kadar az. Her şeyi birbirine karıştırıyoruz iş, aile, aşk, arkadaş, para, kişisel sorunlar v.s. Neyse yazılarımda tüm bu konuları ele almaya çalışıyorum zaten.

“Acele etmiyorum” bir önceki yazımda belirttiğim gibi. Allah sağlık versin daha konuşacak, yazacak, yapacak o kadar çok şey var ki. Vermeyi de, almayı da bilene yarayacak hepsi.

“Atölye” ve “Kişisel Marka Yönetimi” paketi ile ilgili düşüncelerinizi, önerilerinizi, taleplerinizi beklerim.

Saygılarımla.

Bir firmada yönetici olarak yoğun bir şekilde devam eden mesaim var aslında. İki, üç yılda kat kat büyüyen, binlerce ürün satan bir firmanın Lojistik-Depo süreçlerini yönetmeye çalışıyorum. Yazılarımın bir çoğu da bu yoğunluk arasında yazılmıştır. İş hayatında daha çok insan ve ilişkilerini gözlemleme fırsatım oluyor. Kendi eksiklerimi de daha çok fark ediyorum. Evimde sosyal medyaya ya da blog güncellemeye ayırabildiğim zaman kısıtlı oluyor doğal olarak. Herkesin kendine göre zor bir durumu vardır eminim. Karşılığında maddi kazancın hemen hiç olmadığı çabalar, katkılar, paylaşımlardır blog yazarlarının yaptığı. Tabi ki ileriye yönelik hedefler de bulunmakta ama ne zaman olur bilmem.

Bir rüya görmüştüm “yazmak” ile ilgili. Konuyu da “kişisel markalaşma” olarak seçtim ve yola çıktım. Yazmaktan sıkılmadım ama hedef kitle bildiğiniz gibi farklılıklar istiyor. Videolar, sesli yayınlar, röportajlar, küçük eğitimler, yaşamdan bir şeyler istiyor okuyucular. Bu içerik farklılaştırması üzerine neler yapabilirim ona bakıyorum bugünlerde.

Konuyu dağıtmak istemiyorum ama kişisel markalaşma deyince aslında insana, yaşama dair ne varsa hepsini kapsıyor. En başta düşündüğüm “herkes kendine göre marka insanlarını anlatsın” konsepti üzerine ağırlık veremedim. Yalnızca bazı çok bilinen örnek diyebileceğimiz kişileri bu alana ekleyebildim. Bu konsepti de geliştirmeyi düşünüyorum fırsat buldukça.

Eğitim vermemi, danışmanlık – koçluk yapmamı isteyenler var. Ben de isterim tabi ki ama maaşımı bu işlerden almıyorum ki. Ve iki mesai şeklinde yaşamımı bölersem başıma neler geleceğini biliyorum daha önceki “reklamcılık” girişimimden. Belli bir noktaya gelene kadar, kendimi hazır hissedene kadar böyle bir girişim başlatmak istemiyorum. Çünkü başlangıçlar büyük hırslar doğuruyor bende ve hırslar da cahil cesaretini getirebiliyor. Sadece ben değil, herkes bu konuda dikkatli olmalı. Yanlış anlaşılmsın lütfen, kendimi geliştirme adına eğitim şirketlerinden gelen teklifleri de değerlendiriyorum. Hatta yakında demo çalışmalarımız olacak bir firma ile. Kişisel markalaşma konusunda iş yaşamından çok fazla talep geldiğini ilettiler.

Yurt dışından iletişimde bulunduğum kişiler beni ve anlattığım şeyleri dil açısından anlayamadığı için http://www.muratesenli.com sayfamı açtım ama sadece İngilizce. Burada da hem sosyal  medya hem de kişisel markalaşma ile ilgili yazılar olacak. Aslında bir çoğu da Marka Sizsiniz’deki yazıların çevirisi gibi olacak. Tek farkı kişisel anlamda da kendimi anlatmak istiyorum bu sayfalarda.

İlk girişimini batıran biri olarak devam eden öyle hedeflerim var ki şaşırırsınız. Örneğin dünyada hiç kimsenin telaffuz etmediği “personal branding process management” web-mobil aplikayonunu geliştirmek istiyorum. Ama sosyal medya entegrasyonu ile. Ve şu anda not tutma ihtiyacından, network takibine varana kadar kullanmak zorunda olduğumuz uygulamalarda çok fazla eksiklik görüyorum. Belki bir gün bu fikirleri girişime ve kazanca dönüştürme fırsatını bulabilirim. Ama asla “tek başıma” ve “parasız” şekilde değil. Daha yere basan adımlarla olmalı.

Sonuç;

Yazmayı, paylaşmayı, insanlara faydalı bir şeyler sunmayı çok sevdim. Ve devam ediyorum fırsat buldukça. Marka Sizsiniz’e artık her gün 100’e  yakın ziyaretçi geliyor ve yorumlar da artıyor. Bir hafta kadar yazmayınca merak eden takipçilerim  arttıkça sanırım daha güzel şeyler olacak.

Sevgilerimle.

Biyoloji dersinde kaç öğrenci fiziksel yapımızın nasıl bir denge içinde yaşadığını, hangi organımızın hangi yaşam tarzı ile nasıl verimli olabileceğini öğrenir? Ve aslında biyolojik performansımızın ruhsal durumumuzu nasıl da etkilediğini anlar. Her organın görevleri, yerleri ezberlenir. Kaç öğrenci sisnir sistemimizin ve beyin loplarının davranışlarımıza nasıl yön verdiğini anlar?

Psikoloji dersinde, biyolojik gelişimimizi de ele alarak genom haritası, sosyal çevre etkisi, karakter, kişilik, alt kişilik, benlik, davranış modellerini gerçekten anlayarak ilerideki yaşamına bu çerçevede yön verir?

Tarih dersinde kronoloji ve kişi adı ezberlemekten canımız çıkar. Kaç öğrenci, tarihin ve insanlığın gelişimi adına her hangi bir tarihte dünyanın her yerinde neler yaşandığını anlar, öğrenir? Kaç öğrenci o kadar tarih ezberler de yakın tarihini daha net yorumlar? Kaç öğrenci savaşların, barışların hangi hırslar, çıkarlar uğruna kişilerin rüyaları ile olduğunu anlar?

Mantık derslerindeki “ve” ler “veya” lar, Matematik dersindeki aksiyomlar, teoriler, analitik sistemler gerçek yaşamdaki düşünce sistematiğimizi nasıl etkilediğini kaç öğrenci anlar?

Diğer dersleri siz sorgulayın…

Evet, belki hiçbir eğitim sistemi yirmi yılda her şeyi bilinçli bir şekilde kavrayan mezunlar vermez, sadece yaşama hazırlar ama neden daha hızlı, daha özet, daha öncelikli, daha kişiliğe uygun eğitimler verilmez! İş hayatına atılan, yuva kuran, yaşamın zorlukları ile karşılaşan her insanın sürekli kitap okuyacağı ve kendini geliştirmeye devam edeceği mi düşünülür? Genlerimizin ve sosyal yaşam standartlarımızın ta anne karnından başlayarak bizi nasıl etkilediği, 0-5 yaş arası kişilik ve karakter oluşumu ve ergenlik dönemini tamamlayana kadar nelerin bizi etkilediği neden ısrarla vurgulanmaz.

Daha yakın bir zamanda, “kişilik tipleri ve davranış şekilleri” eğitimi alındıktan sonra 30’lu, 40’lı yaşlardaki insanların “aaa öyle miymiş” diye şaşırmalarına ne dersiniz? Bu gibi şeyleri öğrenmek için doktora yapmak ya da 40 yaşını aşmak mı gerek? HAYIR. Eğitim sistemlerinde insan ve yaşam dinamiklerinin ön planda olduğu, diğer tüm derslerle bağlantısının da kurulacağı “free” tarzda dersler olmalı. Sakın bana “rehberlik dersleri var, rehber hocalar” var demeyin. Eşim öğretmen ve neyin nasıl “uygulanamadığını” sürekli takip ediyorum.

Çocuklara önce konuşmayı değil, susmanın erdemini öğretmek gerek. Önce ezberlemeyi değil, konunun önemini bilincine yerleştirmek gerek. Yüzeysel anlatımlar değil, derin anlamların ipuçlarını göstermek gerek. Ve bunu sadece okuldaki öğretmenlere, devlete bırakmamak gerek. Düşünmenin, sorgulamanın, öğrenmenin sürekli devam etmesi geektiğini anlatmak gerek. En başta aile içierisinde bunlara dikkat etmek gerek. Ama gelin görün ki en çok şiddet uygulayan kitlenin üniversite mezunları olduğu belirtiliyor. Yani hem eşine, hem çocuğuna. O zaman nerede yanlış yapılıyor? Hangi iktidar koltuklarına yapışmak yerine, yüz yıllar sonraki nesilleri ihya edecek sistemler üzerinde beyin patlatıyor. Bunu yapan bazı milletler ve ülkeler var, çok iyi biliyoruz. Ve bu güçlerini, kendi dünyalarını yaratmak için kullananlar. Kafasını kuma gömenler de fark edince pişmanlıkla bağırıyorlar. Ama boşuna, iş işten geçmiş oluyor.

Gelin kurtulalım o ders ve not korkularından. Hangi yaşta olursak olalım, kendimiz için yeni öğrenim stratejileri, disiplinleri koyalım. Ve çocuklarımızın “insan” olmak ile ilgili anne karnından itibaren hangi eğitimleri alması gerektiğini listeleyelim. Her hangi bir varlık ve hadisenin çocuklara kötü şeyler öğretmemesi için çırpınalım. Okumayan her kız çocuğunun vebalini taşıyacağımızı unutmayalım. Tüm yaratılan alemler içerisinde en mükemmel varlığın insan olduğunu ve beklentilerin de o şekilde olduğunu unutmayalım.

“İnsan” lığın ne olduğunu öğrenebilmek ve öğretebilmek dileği ile.

Saygılar.

Bu tanıtıma ek olarak bir soru ile konuya devam edelim. “brand you” kavramı ile kişisel markalaşmayı ( personal branding ) olarak yaşamımıza katan kim? Tabi ki Tom Peters. On yıldan fazla oldu oldu “ the brand called you” kitabını yazalı.

Peki, JCI’ı tanıyana kadar ya da Tom Peters’ten bu ifadesini duyana kadar bizim ve başka ülkelerin kültürlerinde de “insana saygı” yok muydu? Tabi ki vardı, hem de en güzel anlatımlarla. Sadece pazarlamanın gücünü kişisel yaşama yansıtan, bireyin özgürlüğüne değer veren, insan varlığını derinlemesine inceleyen  kültürler bu kavramı daha çok ön plana çıkardı. Ticari çıkarlar için olsa dahi bu argümanlarını insanlara hatırlatmak, dikkatini çekmek büyük hizmet.

Biz ne yaptık? Hangi liderimizi, hangi sanatçımızı, hangi yazarımızı, hangi bilim adamımızı, hangi din adamımızı, hangi teknik insanımızı, hangi öğretmenizi ön plana çıkardık, takdir ettik, destekledik ve dünyaya sunduk? Hangimiz yaşamımızdaki insanlara hiç çıkar düşünmeden takdir ve övgü mesajları gönderdik? Çocukluktan başladık dövmeye, kızmaya, kısıtlamaya büyüyünce de bir birimize çelme takarak yolumuza devam ettik. Ve sonunda da “vay be, elin gavuru yapmış” dedik. Ne eğitim sistemimizi değiştirdik ne de psikolojik yaklaşımlarımızı. Sonuçta dünyayı en az 20-30 yıl geriden takip eden, kendi coğrafyasını, medeniyetini anlamayan, tarihini bilmeyen, insanı önce insan olduğu için sevmeyen bir topluluk haline geldik.

Değer vermiyoruz arkadaşlar, saygı duymuyoruz. Hatayı, hemen adaletsizce cezalandırıyor, başarıyı da kıskanıyoruz. “Marifet iltifata tabidir” cümlesindeki kökü eski dilde olan şu üç kelimeyi dahi anlamıyor yeni nesil. Savaş ve tüketim pazarlamasının kuklaları gibiyiz. Sevmiyoruz ne kendimizi, ne de başkalarını. Hatta yaşamı dahi. Yapmacık gülücükler dağıtıyor, bin bir çeşit alt kişiliklerle geçiştiriyoruz hayatı. Biri bizi övmeye başlarsa “kesin bir çıkarı vardır” diyoruz. Birini övmeyi düşünecek olsak “aman, benim ondan neyim eksik, o beni takdir etsin” diyoruz. Kapalı yaşıyoruz, kapılarımızı sadece azıcık açarak ilişkilere çok dar bir çerçeveden bakıyoruz. Algılarımızın ve başka algıların peşinden sürükleniyoruz.

İnsan, algıladığınız tüm varlık dünyasında yaratılırken dahi en fazla takdir edilecek özelliklerle yaşama başlıyor. Ve insanın önce kendini sevmesi, keşfetmesi ve kalbindeki hazineleri çevresine faydalı bir şekilde sunması isteniyor. Tüm dinlerde de, tüm dillerde de bu söyleniyor.

Ne olur, kendinize, çevrenize övgüler yağdırın. Her insanı kendi yetiştiği ortama, kişilğine, karakterine, kabiliyetlerine göre objektif bir şekilde değerlendirin, kabul edin, kabullenin. Kollektif bilincin, kişisel bilinçlerden oluştuğunu unutmayın. Tarihi, insanların, hatta birkaç insanın yazdığını hatırlayın. Bu medeniyetin beşiğinde büyüyen Mevlana’yı, Yunus Emre’yi, Hacı Bektaş Veli’yi dinleyin, anlamaya çalışın. Mavi yakalı, beyaz yakalı v.s. diyerek yaşamınızı fil dişi kulelerinde geçirmeyin. Bizi her öven kişi için “acaba ne çıkarı var” diye düşünmeden ilk fayda teorisini uygulayın.

Marka Sizsiniz diyerek bunu yapmaya çalışıyorum. Amacım kimseyi şımartmak değil.Tam tersi, hedef gösteriyorum, sorumluluk yüklüyorum ama saygı duyarak, hikayeleriniz takdir ederek yola çıkıyorum.
2009’da ve sonrasında da daha çok takdir etmeniz ve edilmeniz dileği ile.

Saygılarımla.

Dün akşam, Amerika’da global internet, e-ticaret projeleri yapan ve ülkesi ile irtibatını, katkısını hiç kesmeyen sevgili Ahmet Kirtok ile tanıştık. Kendisi Türkiye’de üç haftalığına tatilde ( bu kişilerin tatilde dahi neler yaptığını incelemek, örnek almak gerek). Bilen, tanışmak isteyenlerden uygun olan girişimci ruhlu arkadaşlarla Profilo AVM’de buluştuk.

Ahmet’in değerlendirmeleri;

- Öğrenmenin gücü. 1 yıl önce dahi ne kadar çok yanlış yaptığımı fark ediyorum. Üniversiteden mezun olduğumda, iş hayatına atılırken yaptığım yanlışları hiç sormayın. Biz de bazı projelerde başarısız oluyoruz ama ümitsizlik yok. Tekrar öğrenme, planlama ve uygulama var.

- Ekonomik kriz e-ticareti olumlu etkileyebilir. E-bay örneği. Bu işi ısrarla, doğru şekilde yaparak direnen girişimciler başarılı olacak. Hem dünyada, hem Türkiye’de köşe başları henüz çok boş. Ölçeklenmek için bir çok niş alanda fırsat var. 5. caddede 400 dolara satılan bir ürünü internette 40 dolara buluyorsanız, bunu iyi düşünmek gerek.

- 1997’de Türkiye’de ilk e-ticaret modellerini çevremdekilere, işadamlarına anlatınca bana “uzaydan gelmişim” gibi bakıyorlardı.

- Girişimci kazanmaz, kurum kazanır. Kurumsal bir proje, ticarette yerini bulur, arkasından girişimci kazanır. Kurumsal bir duruşla, başka kurum ve kişilere bir fayda kazandırın, para kazandırın. Bir şekilde ticari modelinizin içine çekin. Bu döngüyü sizin tetiklemeniz gerek.

- Halen “daha ucuzu” mantığı ile e-ticaret yapmak isteyenler var. Markalaşma yok, hizmet kalitesi yok, stok yönetimi yok.

- E-ticaret yapmak basit bir yazılımla başkalarını ürünlerini web sayfasına koyarak satmaya çalışmak değildir. Daha özgün bir yapısı ve çalışma yöntemleri var.

- Niş alanları keşfedin, göreceksiniz çok açık var. http://www.e-ekmek.com örnek verildi.

- Taklit proje yapmaktan korkmayın, çekinmeyin. Zaten neredeyse hepsi bir birinin aynısı. Sadece uygulamalar, hizmet kalitesi, pazarlama farklı. Siz daha iyisini yapabilecekseniz, neden denemiyorsunuz!

- Ne yaparsanız yapın bir şekilde parayı hedeflediğiniz kesindir. Ne kendinizi, ne de kimseyi kandırmaya çalışmayın.

- Çok fazla biligi eksikliği var. Herkes yabancı dil bilemeyebilir. Türkçe referans siteleri çok az. Bloglar bu konuda öncü ve cesur. Tüm dünyada da aynı şekilde.

- Tio, kapanmamalıydı. Ya da birileri tarafından devam ettirilmeli idi.

- Uğur Özmen, dünyadaki internet kullanıcı sayılarını örnek verdi. Sosyal network ve e-ticaret için bu kapasiteyi kullanamamak akılsızlık olur, karamsar olmayalım, fırsatları takip edelim.

- Önder Eren, takasmerkezi.com u kurarken bir POS alabilmek için verdiği savaşı anlattı. Bankalar, prosedürler, insan algıları.

Ahmet Kirtok ile devam;

- Amerika’da 1000 doları bulmayan bir rakam ile bir haftada tüm şirket kurma işlemleri tamamlanıyor ve 3 yıl vergisiz gibi opsiyonlar da var.

- Sorun VC sermayesi ya da melek yatırımcı bulmak değil Türkiye için. Boş şeylerle uğraşmayın, plan yapın başlayın ve önce kendi yakın çevrenizin katkısıyla geri dönülemez bir noktaya getirin. Batırıyorsanız zaten ya fikir yanlıştır, ya da planınız.

- Şu sizin bloglarınızda ısrarla belli bir konu üzerine yoğunlaşarak yazdıklarınızı ( sağolsun Uğur Özmen ve Marka Sizsiniz bloglarından bahsetti) şu haliyle İngilizce olarak dünyaya duyursanız, şu anda burada bu sohbeti yapacak vakit dahi bulamayabilirdiniz! Eğitimin, bilginin, danışmanlığın değeri biliniyor ama ülkemizde çok az.

- Kişisel markalaşma ya da “reputation” değerinizi bloglar, yayınlar, konferanslar, danışmanlık aracılığı ile çok rahat geliştirebiliyorsunuz.
Kısaca bunları not alabildim. Bizim insanımız, ama düşünce sistematiği değişmiş. Almanya’daki yeni Türk nesil de artık eski dşünce kalıplarını bırakıyor, dünya kalıplarını örnek alıyor. Bakıyorum, Guy Kawasaki gibi konuşuyorlar. Türkiye’de ise sanki bilerek algılarımızı bozuyoruz. Ve yanlış şeyler yapıyoruz. İyi ki geldin, iyi ki bize vakit ayırdın. Ahmet Kirtok, kardeşi, ablası ve isimlerini tam sayamayacağım diğer tüm arkadaşlara teşekkürler.

Gelin yaşamımızdaki bazı kategorileri nasıl algıladığımızı ele alalım. Örneğin şunları düşünüyor muyuz?

- Tarih bilincini sadece bir ders, bir sınav aracı gibi düşünürsek ve en azından belli noktalarını öğrenerek, ders alarak çocuklarımıza doğru şekilde anlatmazsak ne olur.

- Internet, sosyal medya, “reputation” v.s. diyerek aslında kendimizi oyalayarak hedef algımızı bilmeden sulandırıyorsak ne olur?

- Zamanı, mekanı, yaşamdaki tüm olayları ve araçlarını nasıl algılıyoruz? Tüm bunları lehimize mi aleyhimize mi kullanıyoruz?

- Kalbimizin de, nasıl beyin gibi düşündüğünü hiç araştırdık mı?

- Tecrübelerimizi neden unuttuğumuzu ve aynı hatalara nasıl düştüğümüzün nedenlerini daha derinlerde aradık mı?

- Biz ve öteki algısının toplumları hangi facialara sürüklediğini kavrayabildik mi?

- Yönetmek ile hakim olmak arasındaki farkı anlayarak, iş ve özel yaşamımızda uygulayabiliyor muyuz?

- Günlük yaşamda renk, ses, koku, resim v.s. gibi duyularımıza hitap eden her şeyin algımıza, düşünce sistematiğimize hangi perdeleri çekmiş olabileceğini biliyor muyuz?

- Çocukluğumuzda nasıl bir eğitim aldık ve şu andaki problemlerimizi hangi yöntemlerle çözüyoruz? Yoksa yaşamı günü birlik mi zannetttik, tedbirler almadık mı hala?

- Düşüncelerimizin bize nasıl şekil verdiğini, ısrarla yaptığımız her hareketin bizde nasıl karakter refleksine dönüşeceğini fark ettik mi?

Son olarak annemizin rahminde yaşamımız başladığı andan itibaren algıladığımız her şeyin bizi aslında sınırladığı, etrafımıza duvarlar ördüğü, gerçeği gizlediğini anladık mı? Hadi anladık diyelim bu duvarları yıkabilimek, aşabilmek için kaçımız yaşamımızda radikal değişikliklere gittik?

Yoksa siz de benim gibi emeklilik, ya da hep sonraya ertelenen çözümlerin hayalleriyle mi yaşıyosunuz !