Başarıyı anlamak mı zor, anlatmak mı?

İkisi de birbirinden zor bence. Başarının bilinmez sırları varmış gibi araştırır, not alır, takip eder dururuz. Bir de bunu nasıl yaptığımızı, ne yaptığımızı anlatmak, sunmak, satmak için çırpınır dururuz. Aslında her ikisinin de belirli parametreleri, prosedürleri yoktur. Kişiye, zamana, zemine, şartlara v.s. bir çok değişkene bağlı olarak ortaya çıkan sonuçlar vardır o kadar. Unu elersiniz, kepeğinde ne çıkarsa “o” dur, eskilerin deyimi ile.

Yığınla kitap var başarının sırlarını anlatan. Bir çok insan var etrafımızda başaran, kazanan, ünlenen, şöhret olan. Zannediyor musunuz sadece bu gibi yazıları okudular ve hemen başarılı oldular. Tam tersi, belki de çok fazla şey okumak yerine az okuyup çok dinleme ve detaylı gözlemleme, örnek alma ile başarıyı yakaladılar. Ya da doğuştan gelen kabiliyetlerini daha verimli kullanarak mesleklerini doğru seçtiler ve o yolda ilerlediler. Ya da başarısızlıklarından öyle dersler çıkardılar ki doğal olarak başarıyı yakaladılar.

Bir insanın iç dünyasını, özellikle kalp ve beyin arasındaki düşünce trafiğini bilim adamları hala şaşkın bir şekilde incelemeye çalışıyorlar. Bir tüketicinin karar verme aşamasında hangi yöntemleri kullandığını inceleyip duruyor pazarlama uzmanları. Bir çocuğun nasıl daha iyi eğitilebileceği konusunda kafa yoruyor saygıdeğer öğretmenler, eğitimciler. Beynin sağ lopu, sol lopu, ön beyin, arka beyin, kalbe yakın yerde duran sinirler v.s. derken şimdilerde genetik teknolojisi ve telepatik iletişim ile ilgili bir şeyler keşfetmeye çalışıyor insanoğlu. Bunun yanında Malcolm Gladwell de Outliers kitabında başarının, çizgi dışına çıkmanın tarih boyunca hangi şartlarda oluştuğunu gözlemlemeye çalışıyor. Tüm bunlar ne için? İnsanın, nasıl başardığını ya da başaramadığını çözmek için.

Bunlar güzel çalışmalar ama bir noktada kabul etmek gerekiyor ki, bir şekilde başarı ortaya çıkmışsa önce saygı duymak, sonra modellemek, sonra da uygulamak gerekir. Bir insana diyebilir misiniz, “kardeşim nasıl başarıyorsun bu kadar işi” diye. Bu soruyu sorsak dahi emin olun o insan da size net bir şeyler söyleyemeyecektir. Ya da bazı formülasyonları, herkesin bildiği bazı adımları aktaracaktır. Çünkü evrendeki yaratılış düzeneği devam ettikçe, ve bu sürekli oluşumdan kaynaklanan güzellikler her insanın düşünce trafiğini de etkileyecektir. Sonuçlarının ne olacağını o kişi dahi kavrayamayacak, kestiremeyecektir belki de.

Başarıyı tanımlamak, tanımak konusunda zorlukları sıralamaya çalıştım. Gelelim başarılanı anlatmaya. İşte tam bu noktada “başaran” insan daha da köşeye sıkışmaktadır. Çünkü neyi, nasıl başardığını anlatmayınca ve başarısını sunmayınca çevresi tarafından hep kuşkuyla karşılanacaktır. Neden mi? Örnekler şöyle;

- Bir çok kişi zanneder ki prosedürlere, kurallara uyulunca başarı yakalanır? Hayır efendim. Nerden biliyorsunuz o kuralların sizin için, şirketiniz için doğru, uygulanabilr olduğunu.

- İş tanımınızda olmayan ya da tecrübe sahibi olmadığınız bir konuda başarı sağladınız diyelim. İşi daha da zorlaştırdınız. Çevreniz sizi “dahi” ya da “hilekar” olarak düşünebilir.

- Sizi, işinizi, performans kriterlerinizi yeterince incelemeden dışarıdan bakarak yanlış kararlar verebiliyor insanlar. Eee tuvalette bulduğunuz çözümü, ya da seyahatte iken  keşfettiğiniz bir projeyi de herkesin bilmesine imkan yok ki!

- “Her yiğidin bir yoğurt yiyişi vardır” dememişler boşuna. Bir çok kişi aynı yoğurt yeme yöntemi ile kıyaslayacaktır sizi.

- Kıskanma faktörünü anlatmama gerek dahi yok sanırım. Bu konuda herkes önce kendi içine bakarsa gizli bir şekilde davranışlarımızı nasıl etkilediğini fark ederiz. “İmrenmek” ile karıştırılmasın lütfen.

- Hızlıca, doğru planlamalar yaparak ve işi delege ederken bir yandan da takip sisteminizi kurarak “iş bitirici” olursunuz. Başkaları işini, ekibini, müşterisini bu şekilde yönetemediği, operasyonel işlemlerde boğulduğu için sizi yine anlamayacaktır.

- Uzun vadedeki bir hedefiniz için kurguladığınız stratejiye uygun olarak attığınız küçük adımlar sizin için başarı olsa da başkaları için “tembellik” olarak görülebilir.

Robert HELLER şunları söylüyor;

1- Mükemmele ulaşmanın tek ve en önemli sırrı, böyle bir şeyin gerçekte olmadığını bilmektir. Süper yöneticiler, amaçlarına ulaşmak için katı ve esnek pek çok yaklaşımı bütünleştirirler. Ve yöntemlerini sadece bu nedenle seçerler.
2- Süper yönetici, fiziksel ve zihinsel yönden gerektiği gibi sağlıklı olabilmek için, kendisini de şirketini yönetir gibi yönetir.
3- Yönetim, düşüncenin eyleme dönüşmüş biçimidir. Zeki olduğunuz için tembel olabilmenin yolu, zihinsel etkinliklerinizi yönetebilmekten geçer.

 Amacım, başarının kurallarını yazmak değil. Başarıya giden yolun çok da belirgin olmadığını, puslu olduğunu anlatabilmek. Ve tabi ki başarılı, yaratıcı, iş bitirici, zeki ve pratik insanların nasıl başardıklarını anlatmakta zorlanacaklarını ifade edebilmek idi.

Çok fazla da kafa yormaya gerek yok. Bir şekilde, işin sonucunda başarıyı yakalamaya çalışın ve mümkün olduğunca bunu nasıl yaptığınızı anlatmaya çalışın. Gerisini başkaları düşünsün.

Saygılarımla.

FriendFeed Yansımaları hide

View this post on FriendFeed

Liked by

• mcd,
• Melih Cılga,
• Dinçer Keskinpala

• 
  November 25, 2009 at 12:22 pm Dinçer Keskinpala
  '' Yönetim, düşüncenin eyleme dönüşmüş biçimidir. Zeki olduğunuz için tembel olabilmenin yolu, zihinsel etkinliklerinizi yönetebilmekten geçer. ''

Add a comment on FriendFeed

Username:
API Key^?:
Remember:

Logged in as [logout]