Ünlü olmak, şöhret olmak, zengin olmak ne de iştah kabartan şeyler değil mi! Bu vasıfları olanlar da dünyayı yönetiyor gibi ve diğerleri de ağzından sular akıtarak onları seyrediyor değil mi! Okuyoruz, çalışıyoruz ama nihayetinde, bir şekilde parayı istiyoruz değil mi!

Buraya kadar gelin kocaman bir “evet” diyelim ve bir de realiteye bakalım. Herkesin bu noktalara ulaşmasının imkansız olduğu bir gerçek. E o zaman niye kendimizi geliştiriyoruz, çevremize daha faydalı bir insan olmaya çalışıyoruz? Af buyurun, o kişiler kadar şöhret olamayınca “enayi” gibi mi kalıyoruz? İşte bu noktada kocaman bir “hayır” geliyor.

İnsan, sonsuz isteklere açık şekilde yaratılmıştır. Her özelliğini daha fazla kullanmak, hayatından daha fazla verim almak ister. “Hırs, aç gözlülük, maymun iştahlı olmak” gibi kavramlar da bu durumu anlatmak için vardır. Halbuki, donatıldığımız ve kabiliyetlerimiz ölçüsünde kullanabildiğimiz her özelliğimizin iyiliğe, güzelliğe, faydaya bakan yönü vardır. Sınırları, kuralları bilerek bu şekilde hem kendimize, hem de çevremize faydalı olabiliriz.

Fakat gelin görün ki, kendinizi geliştirme adına yapacağınız her hareket başkaları tarafından anlaşılamayabilir, yanlış anlaşılabilir, kıskanılabilir, saptırılabilir ve hatta bilerek engellenebilir. Bu davranışların tümüne “kişisel markalaşma” dediğiniz zaman da, iş daha da uç noktaya kayar. Sizin bilgi, tecrübe, vizyon doldurduğunuz “kova”nızın ölçüleri ile başkalarınınki kesinlikle aynı değildir. En yakınınızdan en uzağınızdaki kişilere kadar yanlış anlaşılma ihtimailiniz var. Aslında ne yapmak istediğinizi anlamayan, ya da işine gelmeyen kişiler, kurumlar size derler ki; “ünlü mü olmak istiyorsun yoksa!”

“Sen öyle algılıyorsan öyle olsun” diyerek gülün geçin ve motivasyonunuzu asla kaybetmeden yolunuza devam edin. “Yol haritası nedir” derseniz bkz. diğer ve gelecek yazılarım.

Sevgilerimle.

 

« « Öyle bir dibe vurdu ki, artık yükselmekten başka çaresi yoktu!| İş dünyası kuralları, özellikle orta düzey yöneticiler için » »

Toplam : Bir Yorum Var

    hülyakonar Aralık 3rd, 2008 at 9:06 am

    İnsanlar olayları ya olduğu gibi yada olmasını istediği gibi algılarlar ve değerlendirirler.
    Olduğu gibi algılayanlara sözüm yok,onların değer yargıları,inançları,tecrübeleri bizimkilerden farklı olabilir ve farklı bir pencereden bakarak bizimkinden farklı yorumlar da yapabilirler.Ancak bu tarz kişiler gerekiyorsa,iknaya,gelişime yatkın olurlar ve bizim iddia ettiğimiz fikre yaklaşabilirler yada orta yol bulunabilir…

    Birde 2.grup varki,yani konuları olduğu gibi değilde olmasını istediği gibi değerlendirip yorum yapanlar,işte bunlar kişinin motivasyonu açısından çok tehlikeli olabilirler.
    “Hadi canım ” derler,”yaptın da noldu” derler,”okul,eğitim hikaye adamda şans olacak” derler,
    “benim senin gibi kitap okuyacak boş vaktim! yok” derler,”benimde zamanında ingilizcem çok iyiydi,kullanmaya kullanmaya paslandı,bir iki alıştırma yapsam canavar gibi olur yine” derler…Bunlar böyle devam eder,sizin bahsettiğiniz o “kova” doldukça, o kişiler sizi taktir edeceğine kovayı boşaltmaya çalışırlar….Bunu da en iyi kişiyi demotive etme metodu ile yapabilirler.

    Bu yalnış anlaşılmalar yada bilinçli sataşmalar,bu demotivatörler hayatımız boyunca hep olabilir.Buna alışmak gerekli. Asla pes etmemeli,gelişime devam etmeliyiz.
    Kimbilir belki de doğru yolda olduğumuzun bir işaretidir bu yalnış anlaşılmalar :)

Yorumunuz:


View this post on FriendFeed

Add a comment on FriendFeed